Kiedy obietnice Programu 12 Kroków AA zaczęły realizować się w moim życiu?

- kiedy się poddałem i przestałem walczyć
- kiedy uwierzyłem, że Bóg jest w stanie uzdrowić mnie od obsesji picia
- kiedy zauważyłem, że żyjąc uczciwie, moje życie zmienia się w każdej sferze
- kiedy przestałem okłamywać samego siebie, największej destrukcyjnej siły w procesie mojego zdrowienia
- obietnice AA zaczęły się realizować od samego początku i realizują się cały czas
- od momentu zaakceptowania siebie jako alkoholika.

Czy stosując Program 12 Kroków powróciłam/powróciłem do zdrowia?

- tak, wiara w Siłę Wyższą przywróciła mi zdrowie
- zaufanie Bogu (jakkolwiek Go pojmuję) i uporządkowanie własnego życia, to warunki zdrowienia z alkoholizmu
- badanie samego siebie, modlitwa i medytacja, odpowiedzialność i gotowość do zmian dają zadowolenie i radość
- planuję nie pić 24 godziny, poza tym funkcjonuję normalnie
- powierzenie Bogu i zwrócenie się do Niego w pokorze, aby usunął moje braki, spowodowały moją przemianę wewnętrzną
- z pomocą Boga zacząłem odróżniać chore myślenie od zdrowego, dobro od zła, odbudowywać kontakt ze światem zewnętrznym, moje życie w sferze moralnej, umysłowej i duchowej zostało uzdrowione
- największym szczęściem jest to, że Bóg uwolnił mnie od obsesji picia, a największym darem, jest dla mnie życie i zdrowie, jakie realizując kroki 1-9 odzyskałem

Krok III Programu Wspólnoty AA

„Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go pojmujemy”.

Made a decision to turn our will and our lives over to the care of God as we
understood Him

1. Jak powierzać swoją wolę i życie opiece Boga, czy muszę to wiedzieć, by realizować Krok Trzeci?
2. Czy mogę wierzyć i jednocześnie być daleko od Boga?
3. Czy pragnienie zaprzestania picia z pomocą AA jest początkiem Kroku Trzeciego?
4. Czy im bardziej jestem gotowy podporządkować się Sile Wyższej, tym bardziej staję się niezależny?
5. Czy jestem przekonany, że moja inteligencja, wsparta siłą woli, zagwarantuje mi kontrolę nad własnym samopoczuciem oraz zagwarantuje sukces?
6. Czy zależność od grupy AA lub od Siły Wyższej komukolwiek zaszkodziła?
7. Czy masz problemy, obecnie jeszcze bardziej dotkliwe, po odstawieniu uśmierzającego ból kieliszka?
8. Czy dopiero wtedy, gdy próbuję pogodzić moją wolę z wolą Boga, zaczynam używać jej właściwie?
9. Jak to rozumiem: „Niech się dzieje wola Twoja, a nie moja”?
10. Jak stawiałem się i stawiam w miejscu Boga?
11. Czy pozostałe Kroki są drogą realizacji decyzji Kroku Trzeciego?
12. Czy cały program Dwunastu Kroków wymaga stałego i osobistego wysiłku w stosowaniu się do jego zasad?
13. Czy z mojej deklaracji „niech się dzieje wola Twoja, a nie moja” wynikają jakieś określone działania? Jakie konkretnie?
14. Jak – konkretnie – powierzyłem Bogu (jakkolwiek Go pojmuję) swoją wolę. Czyli, co dokładnie zrobiłem? Podaj przykłady.
15. Jak – konkretnie – powierzyłem Bogu (jakkolwiek Go pojmuję) swoje życie? Czyli, co dokładnie zrobiłem? Podaj przykłady.
16. Jak realizuję Krok Trzeci, jeśli moją Siłą Wyższą jest grupa AA, służba zdrowia, poradnia odwykowa, Program AA, Matka Natura itp.?

Krok II Programu Wspólnoty AA

„Uwierzyliśmy, że siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowie”.

Came to believe that a Power greater than ourselves could restore us to sanity.

1. Czy podejmowałem próby zaprzestania picia?
2. Czym jest dla mnie Siła Większa ode mnie, a czym Siła Wyższa?
3. Bardziej duchowy niż religijny jest charakter Wspólnoty AA?
4. Czy były takie sytuacje, w których uważałem, że wiem lepiej niż inni, że jestem mądrzejszy?
5. Czy demaskując grzechy innych mogłem uniknąć przyglądania się własnym niedostatkom?
6. Co przeszkadza mi w uwierzeniu czy ugruntowaniu wiary?
7. Jakie są moje wątpliwości dotyczące Siły Wyższej, a jakie dotyczące Siły Większej?
8. Co oznacza dla mnie powrót do zdrowia? Jakiego zdrowia (patrz pkt. 9 Kroku Pierwszego)?
9. Jakie znam sytuacje w życiu kojarzące mi się z wiarą? Jakie znam rodzaje wiary?
10. Co rozumiem mówiąc: „To, czego zmienić nie mogę”?
11. Co rozumiem mówiąc: „To, co zmienić jestem w stanie”?
12. Czy znam kres moich i Boskich kompetencji?
13. Czy zwracając się do Wspólnoty AA (lub poradni odwykowej) wierzyłem i miałem nadzieję, że tam otrzymam pomoc i znajdę rozwiązanie dla swoich problemów?
14. Czy wierzę, że odzyskam zdrowie umożliwiające powrót do kontrolowanego, towarzyskiego picia?
15. Czy w ogóle wierzę, że cokolwiek lub ktokolwiek może, zechce, potrafi, w jakiś sposób mi pomóc?

Krok I Programu Wspólnoty AA

„Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem”.

We admitted we were powerless over alcohol—that our lives had become unmanageable.

1. Co uważam za swoje dno?
2. Czy zaufanie sobie jest bezwzględną przeszkodą w rozgrywce z alkoholem?
3. Jakie sprawy zawaliłem przez alkohol?
4. Jak przygotowywałem się do picia?
5. Czy umiałem pić kontrolowanie?
6. Czy były takie działania, które trudno mi było wykonywać bez alkoholu?
7. Czy miałem komfort picia?
8. Cztery możliwości dla alkoholika: śmierć, więzienie, obłęd, trzeźwość. Które możliwości mnie dotyczyły?
9. Choroba ciała, umysłu, ducha. Czy mam tego świadomość?
10. Czy bezsilność jest fundamentem trzeźwości, jak to rozumiem?
11. Żyję tu i teraz, czy rozpamiętuję przeszłość lub projektuję przyszłość?
12. Czy na pewno jestem alkoholikiem?
13. Czy przed uzależnieniem kierowałem swoim życiem? Czy kieruję nim teraz?
14. Czy jestem bezsilny wobec swojej choroby alkoholowej?
15. Bezsilność, a bezradność – czy rozumiem różnicę i jej znaczenie?
16. Jak „Modlitwa o pogodę ducha” wiąże się z istotą Kroku Pierwszego?
17. Czy bezsilny jestem tylko i wyłącznie wobec alkoholu?

Tradycja 12 Wspólnoty AA

„Anonimowość stanowi duchową podstawę wszystkich naszych Tradycji, przypominając nam zawsze o pierwszeństwie zasad przed osobistymi ambicjami”.

Anonymity is the spiritual foundation of all our traditions, ever reminding us to place principles before personalities.

A w pełnej wersji:
I wreszcie my, Anonimowi Alkoholicy, głęboko ufamy, że zasada anonimowości ma olbrzymie znaczenie duchowe. Przypomina nam o pierwszeństwie zasad AA przed osobistymi ambicjami oraz o potrzebie stosowania prawdziwej pokory w życiu. Potrzebujemy jej po to, by zesłane nam dobrodziejstwa nigdy nas nie zepsuły i byśmy nigdy nie przestali myśleć z wdzięcznością o Nim, który miłościwie panuje nad nami wszystkimi.

1. Dlaczego przedkładanie wspólnego dobra wszystkich uczestników AA nad dobro jednostki służy mnie samemu? Co stałoby się ze mną, gdyby Wspólnota jako całość przestała istnieć?
2. Jeśli nie ufam ludziom, którzy działają obecnie w służbach AA, to chciałbym, żeby kto był upoważniony do naprowadzenia ich na właściwą drogę?
3. Czy z moich opinii o innych uczestnikach Wspólnoty i rzucanych na ich temat uwag można by mylnie wywnioskować, że pragnienie zaprzestania picia nie jest jedynym warunkiem przynależności do AA?
4. Czy próbuję czasem sprawić, aby jakaś grupa AA podporządkowała się moim normom postępowania, zamiast kierować się własnymi?
5. Czy jestem osobiście odpowiedzialny za pomaganie mojej grupie w wypełnianiu jej głównego celu? Na czym polega moja rola?
6. Czy moje zachowanie odzwierciedla zasady zawarte w Tradycji Szóstej, czy też zadaje im kłam?
7. Czy robię wszystko co w mojej mocy, aby wspierać AA finansowo? Kiedy ostatnio anonimowo zaprenumerowałem dla kogoś w prezencie biuletyn „Zdrój”?
8. Czy narzekam na zachowanie niektórych uczestników AA — zwłaszcza tych, którym płaci się za pracę dla. Wspólnoty? A ja sam to niby jestem taki mądry. co?
9. Czy zadania wynikające z przynależności do AA wypełniam w taki sposób, żeby pozostawać w zgodzie nawet z własnym sumieniem? Czy na pewno?
10. Czy moje wypowiedzi zawsze są odbiciem zasad zawartych w Tradycji Dziesiątej, czy też mogą dostarczać argumentów krytykom i przeciwnikom AA?
11. Czy swoją przynależność do AA powinienem utrzymywać w tajemnicy, czy też powinienem ujawnić ją w rozmowie prywatnej, jeśli wiem, że może to pomóc innemu alkoholikowi (a tym samym i mnie)? Czy wizerunek AA w moim wydaniu jest tak atrakcyjny, że może przyciągnąć do Wspólnoty innych alkoholików?
12. Jakie znaczenie ma moja własna osoba pośród ponad dwóch milionów uczestników AA na całym świecie?

Krok XII Programu Wspólnoty AA

„Przebudzeni duchowo w rezultacie tych kroków staraliśmy się nieść posłanie innym alkoholikom i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach”.

Having had a spiritual awakening as the result of these Steps, we tried to
carry this message to alcoholics, and to practice these principles in all our
affairs.

1. Czy teraz mam szanse dawać innym nie oczekując nic w zamian?
2. Czy w rezultacie stosowania wszystkich Kroków doznałeś czegoś, co można określić jako przebudzenie duchowe?
3. Przebudzenie duchowe jest darem, nie nagrodą. Darem zwykle poprzedzonym osiągnięciem pewnej gotowości na jego przyjęcie. Jakiej gotowości? Jak to ma się do mojej osoby?
4. Jaka jest moja droga przez Dwanaście Kroków?
5. Niemal każdy członek AA stwierdza, że nic nie daje większej satysfakcji niż dobrze zrobiony Krok Dwunasty. Czy to dotyczy także mnie?
6. Jak mogę realizować Dwunasty Krok?
7. Co rozumiem przez stosować te zasady we wszystkich moich poczynaniach?
8. Co to jest „dwukrok”?
9. Czy nawet najlepsi spośród bliskich czasem odwracają się ode mnie, zwłaszcza wówczas, gdy wymagam od nich zbyt wiele uwagi?
10. Czy stosunki w rodzinie i z innymi ludźmi są wykładnikiem mojego trzeźwienia? Jak staram się je pielęgnować, by były zawsze dobre?
11. Czy traktuję pracę wyłącznie jako źródło zarobku? Czy w wykonywanej pracy widzę szansę pożytecznego działania?
12. Czy moją prawdziwą ambicją jest szczere pragnienie pożytecznego życia i pokornej wędrówki w promieniach łaski Bożej?

Krok XI Programu Wspólnoty AA

Dążyliśmy poprzez modlitwę i medytację do coraz doskonalszej więzi z Bogiem, jakkolwiek Go pojmujemy, prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas, oraz o siłę do jej spełnienia.

Sought through prayer and meditation to improve our conscious contact with
God, as we understood Him, praying only for knowledge of His will for us and the power to carry that out.

1. Czy w krytycznych sytuacjach modlitwa może mi pomóc, ale ma dla mnie na co dzień drugorzędne znaczenie?

2. Co przeszkadza mi w zwracaniu się do Boga (jakkolwiek Go pojmuję)?

3. Czy potrzebuję przewodnictwa Bożego, jego siły i łaski?

4. Czy pierwszych dziesięć kroków jest dopiero startem w kierunku pokory, która pozwala mi przyjąć łaskę Bożą?

5. Co rozumiem przez „medytację”? Czy medytacja pomaga mi stosować wizję duchowych celów, zanim zacznę ku nim zmierzać?

6. Czy pozwalam, aby moje myśli i wizje płynęły bez zakłóceń? Czy nie próbuję ich ukierunkować?

7. Co rozumiem przez „modlitwę”? Czy mogę modlić się w każdym miejscu? Jak często ją odmawiam w ciągu dnia? Co mi daje modlitwa?

8. Co rozumiesz przez „Poznanie Jego woli wobec nas”?

9. Co rozumiesz przez „Bądź wola Twoja, a nie moja”?

10. Czy lepiej pocieszać, niż być pocieszanym? Czy lepiej rozumieć niż być rozumianym? Czy lepiej kochać niż być kochanym?

11. Czy nie przychodzi mi do głowy, że moje własne pobożne życzenia i skłonność do racjonalizacji mogą wyznaczać to, co uważam za przewodnictwo?

12. Być może jedną z największych nagród płynących z medytacji i modlitwy jest poczucie przynależności?

13. Czy modlitwa i medytacja są celem Kroku Jedenastego, czy tylko drogą do celu? Jakiego celu?

14. W jaki sposób rozpoznaję wolę Boga wobec siebie? Podaj konkretne działania, sposoby, metody.

15. Czy rozumiem, że więź z Bogiem i rozpoznanie Jego woli daje mi szansę na korektę intencji moich działań, rozpoznanych w trakcie realizacji Kroku Dziesiątego?

Krok X Programu Wspólnoty AA

"Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów."

Continued to take personal inventory and when we were wrong promptly
admitted it.

1. Czy przy dziesiątym kroku zaczynam stosować sposób życia AA w praktyce dzień po dniu, w pogodnych i burzliwych chwilach?
2. Czy ciągły wgląd we własne zalety i wady oraz pragnienie, by dzięki temu stale uczyć się i rozwijać – są dla mnie koniecznością?
3. Czy stosuję obrachunek moralny Czwartego i Dziesiątego Kroku?
4. Czy ilekroć ulegam wzburzeniu, to niezależnie od jego powodów coś złego dzieje się ze mną?
5. Co to jest „usprawiedliwiony gniew”? Jak często pojawia się u mnie?
6. Czy natychmiastowy obrachunek obejmuje moje bieżące wzloty i upadki szczególnie wtedy, kiedy ludzie lub nieoczekiwane wydarzenia wytrącają mnie z równowagi i prowokują do błędów?
7. Czy moim celem jest postęp, czy doskonałość?
8. Czy unikam niepohamowanego krytycyzmu i zapalczywych kłótni, dąsania się po kątach i milczącej pogardy?
9. Duma i mściwość – jak rozumiem te pojęcia? Jak mają się one do mojej osoby? (przykłady z własnego życia)
10. Czy pamiętam, ze moje obecne sukcesy zawdzięczam bardziej łasce Bożej niż sobie samemu?
11. Co to znaczy „postępowanie w imię słusznych racji”? Jak to odnosi się do mnie? (przykłady z własnego życia)
12. Czy umiem podziękować Bogu (jakkolwiek Go pojmuję) za otrzymane błogosławieństwa i ze spokojnym sumieniem zasnąć?
13. Czy rozumiem istotną różnicę pomiędzy popełnionymi błędami, a popełnianymi błędami?
14. Gdzie, komu, w jaki sposób mam się przyznawać? Czy samo przyznawanie się wystarczy?
15. Czy podczas obrachunku moralnego odkrywam prawdziwe intencje swoich działań i ujawniam je?

Krok IX Programu Wspólnoty AA

„Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych”.

Made direct amends to such people wherever possible, except when to do
so would injure them or others.

1. Naprawianie szkód – od kogo zaczynam?
2. Czy powinienem kupować własny spokój ducha, za cenę spokoju innych ludzi?
3. Jak działają na mnie reakcje ludzi, do których zwracam się w ramach Dziewiątego Kroku?
4. Ostrożność a tchórzostwo? (przykłady z własnego życia)
5. Czy za wszelką cenę unikam sprawiania bólu osobom trzecim, kimkolwiek by one nie były?
6. Czy zwracam się w sprawach wątpliwych do sponsora, Boga, czy innego doświadczonego Aowca?
7. Czy mam pełną gotowość do zadośćuczynienia?
8. Czy mam gotowość ponoszenia konsekwencji własnych działań? Czy jestem odpowiedzialny?
9. Czy dzisiaj jest pierwszym dniem reszty mojego życia?
10. Czy Bóg – jakkolwiek Go pojmuję – przemawia do mnie przez ludzi?
11. Czy sprawiam innym przyjemności?
12. Dobre uczynki to przyczyna, czy skutek doskonalenia się?
13. Czy zadośćuczynienie to to samo, co przeproszenie? Kiedy słowo „przepraszam” wystarczy?
14. Kiedyś samowolnie krzywdziłem. Czy teraz samowolnie, według własnego widzimisię, bez porozumienia z osobą skrzywdzoną, chcę jej zadośćuczynić?
15. Co chcę osiągnąć poprzez dokonanie zadośćuczynienia? Czemu i komu ma ono służyć?

Krok VIII Programu Wspólnoty AA

„Zrobiliśmy listę osób, które skrzywdziliśmy i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim”.

Made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends to them all.

1. Co to jest uraza i jak się ona u mnie objawia?
2. Do kogo lub czego czułem lub czuję urazę?
3. Czy przyłapuję się z miejsca na wytykaniu komuś jego błędów?
4. Czy potrafię wybaczać i przyjmować wybaczenie?
5. Czy uparcie trzymam się przekonania, że pijąc nigdy nikogo nie skrzywdziłem?
6. Dlaczego nie zostawić przeszłości w spokoju? Po co w ogóle myśleć o ludziach, którym wyrządziliśmy krzywdę? Czy miewam takie myśli?
7. Czy analiza stosunków z innymi wydobywa wiele informacji o moich własnych problemach?
8. Czy ułomne związki z innymi niemal zawsze były bezpośrednią przyczyną wszystkich moich bolączek?
9. Jeśli tracę panowanie nad sobą, budzę gniew innych?
10. Czy kiedy kłamię pozbawiam innych nie tylko poczucia bezpieczeństwa i spokoju ducha, ale nakłaniam ich do traktowania mnie z pogardą i mściwością?
11. Co kryje się dla mnie pod pojęciem krzywda?
12. W jakich okolicznościach odczuwam samotność?
13. Czy zdaję sobie sprawę z potrzeby zrobienia tej listy na piśmie? Czy dobrze jest ją robić samemu?
14. Czy zdaję sobie sprawę, że lista ta dotyczyć ma całego mojego życia, a nie tylko czasów picia?
15. Gotowość. Czy rozumiem już stwierdzenie: zadośćuczynienie jest dla ofiar, a nie dla katów?
16. Jak zacząć robić tą listę kogo w niej
uwzględnić?
17. Skąd wiem że jestem już gotowy zadość uczynić?
18. Jak mam zadość uczynić?

Krok VII Programu Wspólnoty AA

"Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki."

Humbly asked Him to remove our shortcomings.


1. Co to jest pokora? (Przykłady z własnego życia)
2. Czy mogę uczciwie zgodzić się ze zdaniem, że szczęście można uzyskać niezależnie od materialnej sytuacji?
3. Czy dążę do tego, aby podstawą codziennego życia uczynić uczciwość, tolerancję i bezinteresowną miłość do ludzi i Boga?
4. Czy pragnienie poznania i czynienia woli Bożej to podstawowy składnik wszelkiej pokory?
5. Czym się różni pokora od upokorzenia? (Przykłady z własnego życia)
6. Co odczuwam, gdy nowicjusz po latach udręki uznaje swoją bezsilność?
7. Czy coraz bardziej słabnie we mnie przekonanie, że mogę żyć jak mi się żywnie podoba?
8. „Sam z siebie jestem niczym – Pan czyni działa”. Czy te słowa mają dla mnie sens i budzą nadzieję?
9. Czy chciałbym żyć w zgodzie ze sobą i z innymi? (Przykłady z własnego życia)
10. Czy chciałbym mieć pewność, że łaska Boża może uczynić dla mnie to, czego sam nie potrafię dla siebie zrobić?
11. Czy nadal moja postawa w stosunku do Boga jest roszczeniowa? Wymagam od Niego, czy Go proszę?
12. Czy oczekuję z nadzieją na uwolnienie mnie od nękających mnie problemów, skoro dostąpiłem łaski ustąpienia śmiertelnej obsesji?
13. Czy jestem pewien, że pokora nie myli mi się z cierpliwością, (fałszywą) skromnością itp.?
14. Czy zwracając się w pokorze jestem pewien, że wykonałem już moją część pracy (zadania)?

Krok dwunasty

"Przebudzeni duchowo w rezultacie tych Kroków, staraliśmy się nieść posłanie innym alkoholikom i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach"

Treścią Dwunastego Kroku AA jest radość życia, a jego istotą - działanie. Oto teraz nawracamy się na zewnątrz, ku naszym towarzyszom niedoli, wciąż jeszcze cierpiącym alkoholikom. Teraz mamy szansę dawać innym, nie oczekując w zamian żadnych nagród. Teraz zaczynamy stosować wszystkie Dwanaście Kroków w codziennym życiu, zyskując dla siebie i otaczających nas osób trzeźwość umysłu i uczuć. W swym najgłębszym sensie Dwunasty Krok mówi o miłości, o takim jej rodzaju, na który nie ma ceny.


Dwunasty Krok mówi również o tym, że w rezultacie stosowania wszystkich Kroków każdy z nas doznał czegoś, co można określić jako przebudzenie duchowe. Dla nowicjuszy w AA brzmi to często dość wątpliwie i nieprawdopodobnie. Pytają oni: “Co macie właściwie na myśli, mówiąc o tym przebudzeniu duchowym?”

Być może istnieje tyle określeń przebudzenia duchowego, ilu ludzi, którzy go doświadczyli. Ale na pewno wszystkie jeśli są autentyczne, mają wspólne cechy. Nie są one trudne do uchwycenia. Najbardziej uderzające jest to że człowiek przebudzony duchowo staje się zdolny robić odczuwać i wierzyć w to, czego poprzednio nie potrafił robić sam, w oparciu o swoje własne siły i środki. Otrzymał on dar w postaci nowego stanu świadomości i istnienia.

Krok VI Programu Wspólnoty AA

„Staliśmy się gotowi, aby Bóg uwolnił nas od wszystkich wad charakteru”.

Were entirely ready to have God remove all these defects of character.

1. Czy jestem człowiekiem dojrzałym?
2. Czy zniknęła u mnie całkowicie obsesja picia?
3. Zostałem wyposażony przez Siłę Wyższą w zestaw instynktów. Czy jestem gotowy, aby ich oddziaływanie wróciło do równowagi?
4. Dziecko wpuszczone do sklepu ze słodyczami rozchoruje się. Czy jestem takim dzieckiem wpuszczonym do sklepu ze swoimi własnymi popędami?
5. Nie jestem odpowiedzialny za swoje myśli i uczucia, które się pojawiają, ale za to, co z nimi robię?
6. Co rozumiem przez słowa: „staliśmy się gotowi”?
7. Czy doskonalę się, czy raczej staram się być doskonały?
8. Czy pracuję nad sobą?
9. Niezależnie od tego, jak daleko zaszedłem w pracy nad sobą, zawsze znajdą się jakieś popędy przeciwstawiające się łasce Bożej?
10. Powstrzymanie się od drastycznych wykroczeń ze strachu przed nieuniknioną karą nie wymaga wielkiego wysiłku duchowego?
11. Moje potknięcia na drodze do doskonalenia się nie mają wielkiego znaczenia, ważne jest, czy jestem gotowy?
12. Czy rezygnuję ze swoich ograniczonych celów i zwracam się ku temu, co zamyśli dla mnie Bóg?
13. Jeśli teraz jestem gotów rozstać się tylko z częścią swoich wad charakteru, czy powinno mnie to powstrzymywać, przed przystąpieniem do realizacji Kroku Szóstego?
14. W jaki sposób buduję i rozwijam swoją gotowość? Przykłady konkretnych działań i zachowań.

Krok V Programu Wspólnoty AA

„Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów”.

Admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature
of our wrongs.

1. Samodzielne, a samotne rozwiązywanie problemów (przykłady)?
2. Czy tym większa jest moja choroba im większe są moje tajemnice?
3. Czy naprawdę mówię o własnych odczuciach, czynach i myślach, czy też opowiadam przebieg wydarzeń, o reakcjach i zachowaniach innych, wygłaszam sądy i opinie?
4. Czy jestem gotowy przełamywać barierę izolacji, dzielącą mnie od innych ludzi poprzez wyznawanie swoich błędów?
5. Czy akceptuję siebie samego ze wszystkimi swoimi wadami i czy nie przeszkadza mi w tym coś, co trudno mi wyznać?
6. Czy potrafię korzystać ze wskazówek i słuchać rad innych?
7. Wybór człowieka, któremu wyznajemy swoje błędy?
8. Jak rozumiem wyznanie Bogu istoty swoich błędów?
9. Zachowanie, których nie chciałem odkryć przed konkretnymi ludźmi czy instytucjami?
10. Czy potrafię przyjąć ocenę i krytykę?
11. Krok Piąty – codzienna praktyka, czy akt jednorazowy?
12. Czy drobne błędy i potknięcia w codziennym życiu staram się ukryć, czy przyznaję się do nich głośno i naturalnie?
13. Czy istotę moich błędów, którą odkryłem i zrozumiałem podczas pracy nad Krokiem Czwartym, jestem gotów wyznać drugiemu człowiekowi (innym ludziom)? Jak chcę to zrobić?
14. Czy uważam, że dobrym pomysłem na realizację Kroku Piątego jest wyznanie istoty moich błędów kapłanowi w trakcie spowiedzi, albo podczas mityngu AA? Dlaczego?
15. Czy dopuszczam możliwość realizacji Kroku Dziesiątego bezpośrednio po Piątym? Dlaczego?

Krok IV Programu Wspólnoty AA

Zrobiliśmy gruntowny i odważny obrachunek moralny.

Made a searching and fearless moral inventory of ourselves.


1. Czy kiedykolwiek moje pragnienia seksualne tyranizowały mnie?
2. Kiedy dążenia do bezpieczeństwa materialnego odciągały mnie od innych sfer życia?
3. W jaki sposób dążyłem do zapewnienia sobie bezpieczeństwa emocjonalnego w kontaktach z ludźmi?
4. Czy chcę z całą jasnością zdać sobie sprawę z wypaczenia moich naturalnych instynktów?
5. Jakie podejmowałem próby samousprawiedliwienia się?
6. Czy potrafię przyznać, że sam posiadam wady rażące mnie u innych?
7. Czy zdarzyło mi się, że chciałem być po prostu jednym z członków rodziny, jednym z przyjaciół, szeregowym pracownikiem czy po prostu zwykłą jednostką w społeczeństwie?
8. Czy zachowałem opinię, gdyż ukrywałem swoje wady za zasłoną samousprawiedliwień i wykrętów?
9. Czy jestem do końca uczciwy? Wobec kogo jestem uczciwy? Inaczej dla siebie inaczej dla innych?
10. Czy pycha to użalanie się nad sobą i próżność?
11. Czy egocentryzm to egoizm?
12. Jak rozumiem pojęcia: strach, poczucie winy, wstyd?
13. Czy obrachunek moralny to lista moich grzechów, występków, zaniedbań, zdrad i wykroczeń?
14. Czy obrachunek moralny powinienem zrobić tylko za okres uzależnionego, nałogowego picia?
15. Jak używam swoich wad charakteru, jakie korzyści i straty mi to przynosi. Konkretne przykłady.
16. Czy Krok Czwarty mogę skutecznie zrealizować sam, albo podczas mityngów AA? Dlaczego?
17. Czy podczas pracy nad Krokiem Czwartym odkryłem i zrozumiałem istotę moich błędów, która jest podstawowym elementem Kroku Piątego?
18. Czy zdaję sobie sprawę, że każda uraza, jaką żywię do kogokolwiek, związana jest z jedną z moich wad charakteru?

Dwanaście Kroków AA

"Dwanaście Kroków" to fundament programu AA zdrowienia z alkoholizmu. Te "Kroki" nie są wymyśloną teorią, ale wynikają ze zdobytego drogą prób i błędów doświadczenia pierwszych członków wspólnoty AA. Opisują to, co zdaniem pierwszych członków wspólnoty AA, pomogło im osiągnąć trzeźwość. Zaakceptowanie treści "Kroków" nie jest jednak koniecznym wymogiem uczestnictwa w AA. Doświadczenie mówi jednak, że ci, którzy serio starają się realizować te "Kroki" i stosują je w codziennym życiu - postępują znacznie szybciej na drodze do trzeźwości niż ci, którzy traktując je niepoważnie. Mówi się, że dosłowne i nieustanne stosowanie wszystkich "Dwunastu Kroków" jest niemożliwe. Można to przyjąć o tyle, że "Dwanaście Kroków" jest czymś zupełnie nowym dla większości alkoholików, ale zdaniem wielu członków AA trzeba je stosować na co dzień, o ile chce się zachować trzeźwość. Oto pełny tekst "Dwunastu Kroków", opublikowanych po raz pierwszy w książce "Anonimowi Alkoholicy", która opisuje doświadczenia uczestników wspólnoty.

1. Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu, że przestaliśmy kierować własnym życiem.

2. Uwierzyliśmy, że Siła Większa od nas samych może przywrócić nam zdrowie.

3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go pojmujemy.

4. Zrobiliśmy gruntowny i odważny obrachunek moralny.

5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów.

6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił nas od wszystkich wad charakteru.

7. Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki.

8. Zrobiliśmy listę osób, które skrzywdziliśmy i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim.

9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem tych przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych.

10. Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnianych błędów.

11. Dążyliśmy poprzez modlitwę i medytację do coraz doskonalszej więzi z Bogiem, jakkolwiek Go pojmujemy, prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas, oraz o siłę do jej spełnienia.

12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych Kroków, staraliśmy się nieść posłanie innym alkoholikom i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach.

THE TWELVE STEPS OF ALCOHOLICS ANONYMOUS
Kroki AA oryginal

1. We admitted we were powerless over alcohol—that our lives had become
unmanageable.
2. Came to believe that a Power greater than ourselves could restore us to
sanity.
3. Made a decision to turn our will and our lives over to the care of God as we
understood Him.
4. Made a searching and fearless moral inventory of ourselves.
5. Admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature
of our wrongs.
6. Were entirely ready to have God remove all these defects of character.
7. Humbly asked Him to remove our shortcomings.
8. Made a list of all persons we had harmed, and became willing to make
amends to them all.
9. Made direct amends to such people wherever possible, except when to do
so would injure them or others.
10. Continued to take personal inventory and when we were wrong promptly
admitted it.
11. Sought through prayer and meditation to improve our conscious contact with
God, as we understood Him, praying only for knowledge of His will for us
and the power to carry that out.
12. Having had a spiritual awakening as the result of these Steps, we tried to
carry this message to alcoholics, and to practice these principles in all our
affairs.